یه گوشه ای از این شهر یه سری آدم هست آدمهایی مثل من
خسته از لحظه هایی مثل قبل
خسته از فردای شکل دیروز
خسته از آدما و زندگی خشک و بی روح
من از یه نسل دیگه م صدای گوله ها تو گوشم
واسم لالایی خوندن
تو شیکم ننه م صدای جیغ و داد زیاد شنیدم با صدای بمب و موشک
تو بیست و چند سال عمرم آدمها رو کنار هم ندیدم یا جلوی هم بودن یا روی هم
اونا همش در حال جنگ بودن حتی وقت خواب توی شب روی تخت
تو بیست و چند سال عمرم بیست و چند بار مردم بیست و چند سال حقمو خوردن
زندگیمو برعکس کشیدن تا منم مثل اونا اون رو برعکس ببینم
من وقتی مرد شدم که پر درد شدم
ظاهر آدما خوب و همه تو زرد شدن
تا اینکه خواستم که این اتفاق و درک کنم
از توی آدمای اجتماعم طرد شدم
این خیلی سخته
این خیلی تلخه که آدمهای دورت نمی فهمن چیه حرفت
این اتفاقا میشن عقده توی قلبت
یه مشت اعتقاد چرت و پرت میره تو مغزت
تا یه کم حرف زدم گفت بگو معذرت می خوام
این زندگی یه خواب تلخه نه؟
کسی ازم نمی پرسه که چیه درد من
دردم اینه که پرده رفت کنار از پنجره م
پس دیدم همه چیو داد زدم با حنجره م
بعدش بین منو خودم شروع شد جنگ نرم
این باعث شد که از دست مردمم در برم
پس نگو برگرد
پس نگو برگرد