شایع
اینترو
از دو روز دنیا گذشته چند روز ... یه لیوان آب یه مُسکنم روش
مامانی تعریف میکرد که اون موقع دنیا مارو دَه – هیچ میزد
قدیما میدیدم مثل شمع میسوزن ... مامان و بابا تا صدا لنگه کفش میومد
می دوئیدم جلو درو چشمای بابا خسته بود اما میومد تا بشماره باهام
عددارو یا مثلا بغلم کنه ... روبه راه نبودن نه مامان نه اقلا خودش
اوضاع خوب نبود و همینجور عقربه میرفت ... واسه آروم کردنشون هنوز حضرت فیل هست
بابا بود و دنیایی که من رو تُف کرده براش ... محمد رضا و بچگیو گرگن به هواش
پسری که شنگول منگولاشم پلوشن ... گذشت راه اُفتاد دندوناشم دراومد
ورس 1
خیلی میگذره الان مثل که یکی دیگم ... فرقش اینه دیگه بهم فسقلی نمیگن
جا اسباب بازیام ریش تراش اومده ... مثل قدیم دور و ورم نیستن آروم همه
رفیقا و بچه های دوره دبستانم ... با دود و عرق و راست و چپش پایَن
دیگه دهناشون جا شیر بو آشغال میدن ... میخوان بزرگ شَن اما قالتاق میشن
چن تا مث من که خرس گنده شدن ... و فقط بلدن اَربده لغمه کنن
بَرا ننه ببا و لات شَن واسه اونا
هه خلاصه تَش(تهش) داستانه ... میبینن جلوشون یه آدم لش وایساده
حالا مامان یه دلیلی واسه اشکاش داره
اونی که واسه راحتیت اَلنگوشو میداد ... زخم شده دلش بُرو نمکدونو بیار

کروس
خیلی وقته از زندگی توبه کردم ... هنوزم یه تنها دوره گردم
لبام خیلی وقته که نمیخنده ... هیشکی ما رو نمیفهمه
خیلی وقته از زندگی توبه کردم ... هنوزم یه تنها دوره گردم
روزگار چرخید ما باش نچرخیدیم ... راس میگن زمین جای قشنگی نیست

ورس2
شبای زندگیم شبیه یه تارخچه بوده ... دوس دارم اتاقم همیشه تاریک بمونه
روزا رویاهامو سوار آژانس میکنم ... شبا تنها راه میرم و هی آدامس میجوئَم
هر روز مغزمونو از یه چیز ترکش میدیم ... دیگه الان دوره کیم و تمر هندی نیست
تابستونا دلم آب زرشک نمیخواد ... قلکمم که دیگه به چشم نمیاد
خیلی وقته جیبام بو هزاری نمیدن ... چون نداریم بهمون آدم حسابی نمیگن
یه سری آدمیزاد که واسه هم اُفت دارن ... نه از اوناش که از دماغ فیل اُفتادن
من و امثالم نه بچه ننه بودیم ... نه سر بار کسی نه اهل پر غوییم
لبام خیلی وقته که نمیخنده ... هیشکی ما رو نمیفهمه