Ju┐ dosyŠ z│udze˝ co na przestrza│
z┐era│y mˇzgi poťrˇd zdarze˝
ba│wanˇw czarnych co z nie-bytu
durnie wynieťli na o│tarze.

Patrz synu, niebo jest niebieskie -
- gdy by│em ch│opcem mˇwi│ dziadek -
- wiŕc jeťli nie chcesz tutaj piek│a,
zostaw je takim poťrˇd marze˝.

Ale nadeszli mŕczennicy,
stanŕli krŕgiem poťrˇd ciszy,
szatan za│o┐y│ kaptur mnisi
i krwi╣ malowa│ krajobrazy.

Co teraz ťpiewaŠ martwy bo┐e
na barykadzie z fortepianem,
by z krwi ostatnich anarchistˇw
zosta│o tylko nasze Amen?