Remember Boston
A1
Remember Boston, it was January of ‘82
My music took me to a journey that would rent me a place to start.
My fingers travelled through a street of marble temperatures and marvels.
Finally knocking on doors of a dorm
Can be a room with luminosity and wonders.
Paper cuts you like your life
If leafy treetops come to life.
A2
The autumn color orange, red with purple ambush
Across Mass Avenue to Boylston
It just never made a sense
So much for sense of the un-sense.
A love that innocently jailed me
So many feelings, more feelings and time
Somebody rescued the survivor in the cradle
From a badly injured boy
Can you remember to enjoy.
A3
Tin bells and coal as questions told
A church to find me in the summer
With spirit rising absolutely down
I ran in Brighton town
The preacher had a pool or two
But shared with no one all his goodness
Searching for God in all places wrong
Tracks my footsteps growing
In the speed of time so crucial
Evolution waiting still
And I still love you
Wildish child
B
As you redeem me
Can you forgive me for exploiting all that you had.
Cover me, cover me, cover I’m cold
As in Cambridge that fall
Goodbye river I may sometime come back.

6 Θυμάσαι την Βοστώνη; (μετάφραση)
A1
Θυμάσαι την Βοστώνη, ήταν Ιανουάριος του ‘82
Η Μουσική μου με πήγε ένα ταξίδι
Που θα μου νοίκιαζε ένα μέρος για να ξεκινήσω
Τα δάχτυλά μου ταξίδεψαν μέσα από ένα δρόμο
Από μαρμάρινες θερμοκρασίες και από θαυμαστά
Τελικά χτυπώντας τις πόρτες ενός οικοτροφείου
Μπορεί να είναι
ένα δωμάτιο με φωτεινότητα και θαύματα
Το χαρτί σε κόβει σαν τη ζωή σου
Αν ζωντανέψουν οι κορφές των δέντρων

A2
Το χρώμα του φθινοπώρου, πορτοκαλί, κόκκινο μαζί με μωβ ενέδρα
διασχίζοντας τη λεωφόρο
Μασαχουσέτης ως την Μπόιλστον
ποτέ δεν έβγαζε νόημα
Ποια λογική, ποιου παραλόγου
Μια αγάπη που αθώα με φυλάκισε
Τόσα αισθήματα, κι άλλα αισθήματα, και καιρός
κάποιος να διασώσει τον επιζώντα στην κούνια
από ένα άσχημα τραυματισμένο αγόρι
Μπορείς να θυμηθείς να χαίρεσαι;

A3
Τενεκεδένιες καμπάνες και κάρβουνο ενώ οι ερωτήσεις λέγονται
μια εκκλησία που με βρίσκει μες στο καλοκαίρι
με το ηθικό/πνεύμα να ανεβαίνει κατακόρυφα προς τα κάτω
έτρεξα στην πόλη του Μπράιτον
Ο ιεροκήρυκας είχε μια πισίνα
ή και δύο
αλλά δεν μοιραζόταν με κανέναν όλη του την καλοσύνη

Ψάχνοντας για τον Θεό σε όλα τα λάθος μέρη
Ίχνη, τα βήματά μου αυξάνονται
με την ταχύτητα ενός τόσο κρίσιμου χρόνου
και η εξέλιξη να περιμένει ακίνητη ακόμα
και ακόμα σ’αγαπώ
παιδί, σαν άγριο

B
Καθώς με λυτρώνεις
Πως θα με συγχωρέσεις που εκμεταλλεύτηκα όλα όσα είχες;
Σκέπασέ με, σκέπασέ με, σκέπασε, κρυώνω
όπως στο Κέιμπριτζ εκείνο το φθινόπωρο
Γεια σου ποτάμι, ίσως κάποτε επιστρέψω